Column DvhN, deel 2

Omdat het prachtige, vernieuwde blogger nu zelfs geen bijdragen van 275 woorden meer aankan, hier deel 2 van mijn laatste column (eerst de post hieronder lezen dus...):

Dat Mulisch de uitverkiezing van De ontdekking van de hemel (ook al een roman boordevol met interessantdoenerig quasi-diepzinnig gezever) als vanzelfsprekend gevolg van zijn schrijverschap beschouwt, kan dan ook nauwelijks verbazing wekken. Ik heb op www.hetbesteboek.nl nog even de shortlist (tien boeken) en de longlist (250 boeken) bekeken. Louis Couperus' magnum opus De boeken der kleine zielen staat op geen van beide. Maar ja, het was natuurlijk ook een internetstemming. In cyberspace is Pim Fortuyn nu eenmaal de grootste Nederlander aller tijden en als je er nu een verkiezing van de beste politicus uitschrijft, wint Geert Wilders met overmacht. Daar past Mulisch dus eigenlijk wel mooi bij.
Tijd voor nog een ijsje in het échte leven.

Column DvhN: Mulisch

Het was een triestmakend bericht dat gisteren even een schaduw wierp op de mooie, wolkenloze lentedag. Zit je net met je eerste ijsje van het jaar (chocolade en aardbeien) op een terrasje, krantje erbij en dan lees je dat De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch het beste Nederlandstalige boek ooit zou zijn. Hoe het komt weet ik niet, maar plotseling moest ik aan tandbederf denken. Zit er veel suiker in ijs?
Eenmaal thuis heb ik meteen mijn tanden gepoetst, maar de vieze smaak bleef. Gerard Reve zaliger zei het al: de boeken van Mulisch zijn niks dan vullis. Dat heb ik vorig jaar bij lezing van zijn perfide roman Siegfried weer eens mogen ervaren. Het was definitief mijn laatste poging tot Mulisch-lezing. Voor wie het niet kent: Siegfried is een van quasi-filosofisch geoudehoer doordrenkte roman waarin Mulisch zogenaamd poogt Adolf Hitler in fictie te vangen, maar waarin hij vooral (over de ruggen van de miljoenen slachtoffers van de nazi's) de grootsheid van de schrijver Mulisch zelve bezingt.

Column DvhN: Vossenbont

De Partij voor de Dieren is een e-mailactie begonnen tegen Maria van der Hoeven. De minister had namelijk een vossenbontje om haar nek bij de presentatie van het nieuwe kabinet. En dat mag niet van de PvdD. Ik zal het nog één keer uitleggen, speciaal voor PvdD- voorvrouw Marianne Thieme.
Natuurlijk, de voor bont gefokte vossen hebben een hondenleven. Maar de menselijke soort is nu eenmaal zo succesvol geworden door het doden van andere dieren. Het dragen van bont was tienduizenden jaren een noodzaak om te kunnen overleven. Het eten van vlees heeft de mens tot het intelligente dier gemaakt dat hij nu is. Pas sinds heel kort verkeren we in de luxe positie dat we ons druk kunnen maken over vossenbonten kraagjes, de plezierjacht en aanverwante bijzaken.
Dat heeft alles te maken met de industriële productie van vlees en vleesderivaten als vossenbont of schoenenleer. We zijn het zicht kwijt op waar het vandaan komt en dan is het een stuk makkelijker (en electoraal aantrekkelijker) om je druk te maken over aaibaar vossenbont dan over het echte probleem: de bio-industrie en het verdwenen respect voor andere levende wezens.
Het christendom, dat de mens centraal stelde en verhief boven de andere dieren, heeft een belangrijke hand gehad in die ontwikkeling. Marianne Thieme is (net als overigens SP-adviseur Niko Koffeman) lid van de Zevende-dags Adventisten, een fundamentalistische protestantse sekte die in de vorige eeuw jarenlang beweerde dat Jezus' wederkomst voor de millenniumwisseling plaats zou vinden. Op 1 januari 2000 bleek dat een vergissing. Naast het propageren van onnatuurlijke neigingen als vegetarisme stelt deze sekte homoseksualiteit en seks voor het huwelijk op één lijn met seksueel misbruik, incest en seks met dieren.
Tijd voor een e-mailactie wellicht?

Column DvhN: Floyd Landis

De Tour de France van vorig jaar was een episch, bijna messiaans verhaal. Elke middag verliet ik ons zwembad op een Toscaanse heuveltop om me een paar uur terug te trekken in ons vakantiehuisje voor de eredienst: de finale van de etappe van de dag. In aanbidding zag ik Floyd Landis door het Franse land trekken met als hoogtepunten zijn lijdensweg naar La Toussuire en zijn wonderbaarlijke wederopstanding de volgende dag. Het was de mooiste Tour van de laatste jaren. Na afloop van de Tour bleek dat Landis positief was getest bij een dopingcontrole. Dat is vandaag de dag reden voor openbare kruisiging nog voordat alle (tegen)onderzoeken zijn afgerond. Want volgens de hypocriete moraalridders die de sport zelf geperverteerd hebben door haar als een commerciële melkkoe uit te buiten, moet wielrennen met 'eerlijke middelen' worden bedreven. Alsof het talent en de budgetten zo eerlijk verdeeld zijn; om over afkomst nog maar te zwijgen. Vroeger deed niemand er moeilijk over als de renners zichzelf wat toedienden om de bergen over te komen. Lees Dino Buzzati's klassieker De ronde van Italië over de heroïsche strijd tussen Coppi en Bartali in de Giro van 1949. Pas toen Tom Simpson in 1967 gedrogeerd van zijn fiets viel en stierf, werd de dopinghypocrisie geboren. Maar doping, verkochte koersen en verborgen verhalen horen nu eenmaal bij wielrennen, net als lijden, honger en heroïek. Want wat wielrennen zo mooi maakt, is dat het de enige sport is die is als het leven zelf. Vorige week werd bekend dat Floyd Landis dit jaar niet start in de Tour. Landis moet hangen voor onze zonden. Ook een mooi verhaal, dat wel. Het is tijd om in juli maar eens een verre reis te maken.

Hoesten

Lieve lezertjes, het einde is nabij. Mopperjob hoest zich nu al zeven weken lang de longen uit zijn lijf (nou ja, 's ochtends groene derrie en 's avonds verdroogde longcellen). Na lang aandringen van zijn lieve vriendin M. heeft hij nu eindelijk een afspraak met de huisarts gemaakt en dan weet je het wel: nog een maand of twee te leven... Maandagochtend 9.10 uur wordt het doodsvonnis voltrokken. Ach en wee. Maar je kunt het ook zo bekijken: misschien is het wel open tbc en valt het allemaal heel erg mee!

Column DvhN: Herrie

Vroeger beperkte het zich tot aso's in van die opgevoerde auto's met foute spoilers en sportvelgen, glimmend als valse gouden tanden. Je hoorde het gestamp van de muziek al ver voordat deze erkende randdebielen de hoek omkwamen met hun vehikels van het type antiquarische sportwagen. Provocerend reden ze extra langzaam door de straten, de raampjes open zodat we hun takkenherrie tot in onze botten konden voelen. En maar hopen dat iemand er een opmerking over maakte, zodat ze je ook nog even lekker konden uitschelden. Het was authentiek tuig van de richel.
Natuurlijk, ze rijden nog steeds rond, die stampstakkers. Maar het erge is dat ze school hebben gemaakt, ook onder de niet-aso's. Herrie is vandaag de dag alomtegenwoordig. Uit elke kledingwinkel schalt een basdreun, de ene straatmuzikant is nog niet uit het gehoor verdwenen of de andere mislukte vibrafonist of ud-zwever dringt zich aan je op. Om nog maar te zwijgen over alle achterlijke telefoondeuntjes die over ons worden uitgestort.
De meest ergerniswekkende ontwikkeling is wel de onstuitbare opmars van de mp3-speler in trein en bus. Dagelijks kun je constateren dat elke landgenoot van dertig jaar of jonger tegenwoordig met een ernstige gehoorbeschadiging door het leven gaat. Toegegeven, ik heb zelf ook een iPod. Maar naar rustige muziek luisteren in de trein zit er niet meer in, ook niet in de stiltecoupés. Er is altijd wel iemand die zijn mp3-speler zó hard heeft staan dat de bassen de Partita's van Bach overstemmen. Dus dan schakel je maar weer met een vloek en een zucht over naar The Strokes of Franz Ferdinand. Want als je die volumemaniakken erop aanspreekt krijg je óf een grote bek terug, óf een niet-begrijpende blik, óf een geschreeuwd 'WAT ZEG JE?'.
Eén troost: over tien jaar zijn ze allemaal doof.

Schaatsen

Ja schaatsen, dat was dus het plan voor vandaag. Maar vriendin M. is nu op weg naar Deventer, terwijl ik thuis zit. Dat zit zo: het gaat regenen en vriendin M. gaat dus nat worden en daar had deze jongen geen zin in. Bovendien doen alle spieren pijn, omdat ik gisteren voor het eerst sinds een jaar weer eens een volledige voetbalwedstrijd heb gespeeld. Ja, natuurlijk gewonnen (4-3 uit tegen die rennende studentjes van Knickerse Boys) en zelfs gescoord, maar de spieren blijken ouder dan de geest. Dus we gooien er maar weer eens een dvd'tje van de tweede serie Heimat in.

Ook aan te bevelen

Een kleine toevoeging aan onderstaande top 5, de cd's die het net niet haalden maar die u zeker ook moet kopen:
1. Opgezwolle Eigen wereld
Stuiterende hiphop met goede teksten.
2. Cracker Greenland
Komen ze in de buurt, ren erheen! Fantastische liveband.
3. De Kift 7
Zie Cracker, plus fraaie teksten en de weemoed van het koper.
4. Joan as Policewoman Real life
Oud-liefje van Jeff Buckley. Verder commentaar overbodig.
5. Thomas Dybdahl One day you'll dance for me, New York City
Eigenlijk een cd uit 2004, maar in Nederland pas dit jaar uitgebracht (ik heb hem al sinds 2004 omdat ik in Vera na een concert zijn complete oeuvre heb aangeschaft). Heel, heel, heel erg mooi (en live dus ook).

Top 5: de winnaar is... Paulusma!

En nu ik toch bezig ben, ook nog even mijn top 5 van popcd's van het afgelopen jaar (in de krant heb ik alleen mijn klassieke top 5 mogen brengen). Dit is een uiterst noodzakelijke toevoeging aan de lijstjes die u in de kranten en bladen hebt kunnen lezen, want die kloppen niet:
1. Paulusma Here we are
Prachtige muziek van de vroegere helft van Daryll-Ann, die (zeker nu we Do the Undo ook kennen) altijd al veruit de meest interessante helft van Neerlands beste band aller tijden blijkt te zijn geweest.
2. Lily Allen Allright, still
Luister naar Not Big en je zit voor eeuwig vast aan je huidige vriendin uit angst voor de afrekining.
3. Johan THX
Briljante liedjes, maar dus slecht openomen (zie vorige post) en live hondsberoerd want veel te hard (dat geldt helaas ook voor Paulusma).
4. Gert Vlok Nel Beaufort-Wes se Beautiful Woorde
Betoverende, hypnotiserende spreekzang van Zuid-Afrikaanse dichter/zanger.
5. The Beatles Love
De Beatles zoals je ze nog nooit gehoord hebt.

Mopperjuich

Een van mijn goede voornemens was om dit blog eens wat meer te vullen. Dat lukt lekker, zoals u, lieve lezer (of spreek ik nu slechts mijzelve aan), al hebt kunnen constateren. Een van de redenen daarvoor is dat ik nieuwe boxen heb aangeschaft (prijscategorie: rondreis door China) en daar valt niet over te mopperen! O wat zijn ze mooi en prachtig en wat een onwaarschijnlijk mooi geluid! De hele cd-collectie moet opnieuw beluisterd worden, want al die prachtmuziek van Paulusma, Lambchop, Great Lake Swimmers, Daryll-Ann, Eels, Madrugada en andere helden (ja Wir sind ook) blijkt allerlei muzikale details te bevatten, die ik nog nooit eerder hoorde. Ik zit dus elk vrij moment van de dag voor mijn boxen te juichen. Er valt eenvoudig weg niks te mopperen. Nou ja, dit dan: ik hoor nu opeens ook dat de nieuwe Johan en De Kift uiterst beroerd zijn opgenomen. Kutkloterige teringzooi!

(Oude) column DvhN: Spinvis

Ja, zo kan het natuurlijk ook. Zit je er een keer naast met je voorspelling, verklaar je gewoon de jury voor gek. Sieme Gerrijts wist zes keer op rij al van tevoren wie de Popprijs zou winnen op Noorderslag, maar nu zat hij ernaast. "Een flater van de jury", verklaarde de Middelstumer de uitverkiezing van Spinvis gisteren in deze krant. Ik heb Spinvis' debuut van vijf jaar geleden nog maar eens in de cd-speler gelegd en inderdaad: hij had in 2002 de Popprijs moeten winnen.
"Spinvis presteert niets in het buitenland", luidde een van de argumenten van Gerrijts. Aantoonbare onzin. Een paar jaar geleden hebben mijn vriendin en ik Spinvis cadeau gegeven aan Zwitserse vrienden en die zijn er helemaal weg van. Het is zelfs hun vaste auto-cd geworden en de kinderen zingen vaak luidkeels mee. In Zürich en omgeving zijn derhalve regelmatig prachtliedjes als Voor ik vergeet en Herfst en Nieuwegein te horen. Maar goed, de Popprijs is bedoeld voor de belangrijkste bijdrage aan de Nederlandse popmuziek. De echte vraag is dus: wat is belangrijk? Merkwaardig genoeg hanteren jury's bij het vaststellen daarvan doorgaans onwrikbaar in de Romantiek vastgeroeste criteria als 'oorspronkelijkheid', 'urgentie' en 'vernieuwing'. Bizar natuurlijk: het leven verandert duizelingwekkend snel, maar om muziek (en kunst in het algemeen) te beoordelen hanteren we nog steeds stokoude normen en waarden. We volharden in de illusie dat algemeen geldende kwaliteitsoordelen over persoonlijke ervaringen mogelijk zijn. Want Spinvis is natuurlijke een belachelijke winnaar als je van Jan Smit en Jannes houdt of alleen maar naar deathmetal luistert.
Kunst en prijzen, het is volstrekte willekeur.

Column DvhN: Geen nieuw jaar

Daar zit je dan met je goede voornemens. ’The morning came upon me like a bullet from a gun’, zingt Jelle Paulusma op Here we are, de mooiste cd van het net afgesloten jaar, terwijl het buiten alweer donker wordt. Het nieuwe jaar is weer eens begonnen met een kater zonder weerga. En terugdenkend aan al die andere eerste dagen van de nieuwe jaren van vroeger, besef je dat er ook in 2007 niks verandert.
En al ben je dan veel te laat je bed uitgekomen voor het nieuwjaarsconcert uit Wenen en het schansspringen in Garmisch-Partenkirchen, je ziet op de tv dat Sissy er nog steeds is.
En The Bold en de belspelletjes; SBS 6 wenst je ook in 2007 veel geldprijzen toe, die je toch nooit wint. Ook de treurigheid is niet anders dan in het oude jaar. En je vraagt je af waarom je eigenlijk die lege champagneglazen op het aanrecht zo vaak gevuld hebt.
Teletekst zegt dat er weer meer is ge sms’t in de eerste nacht van het nieuwe jaar. En dat de nieuwjaarsduik in Scheveningen is afgelast vanwege de wind. Ach ja, de wind. En je denkt aan de woorden vanPrediker: ’De wind waait naar het zuiden, dan draait hij naar het noorden. Hij draait en waait en draait, en al draaiend waait de wind weer terug.’ Nee, er is niets nieuws onder de zon. Geen nieuw jaar, geen nieuwe aarde, geen nieuw mens. Je zult het weer moeten doen met wie je bent. Maar je probeert het ook in 2007 maar weer met zoveel mogelijk liefde.

Snotstromen

Ach en wee, lieve mensen, ach en wee. Het snot loopt mij oncontroleerbaar uit de neus, slikken doet mij au als zaten er kleine mesjes in mijn speeksel. Daarover gesproken, lieve mensen, weet iemand waarom je zoveel extra mondvocht produceert als er ook al van dat grijsgele spul uit je neus de mondholte binnensijpelt uit allerlei geheime holtes in de schedel, waarvan het bestaan je voorheen nog onbekend was? Misselijk ben ik ervan, kotsmisselijk. Maar gelukkig is er nog dat lichtzwevende gevoel dat licht en geluid dempt zoals de sneeuw, vroeger, het gras op de alpentoppen toedekte. Verkouden, derhalve.

Column DvhN: Suizende stenen

Tijdens de verkiezingscampagne heb ik geen partij er over gehoord en ook Sinterklaas deed er in zijn gedichten het zwijgen toe. Nu moet ik dus, godbetert, tegen alle oud-Hollandse tradities, normen en waarden in, mijn laatste restje hoop vestigen op de Kerstman, die Angelsaksische indringer, die al zoveel kapot heeft gemaakt in onze hoofden. Ik heb het natuurlijk over sjoelen. Er dient groot alarm te worden geslagen, want de sjoelbak dreigt te verdwijnen uit onze cultuur.
U denkt natuurlijk: 'Wat bazelt die vent, kom eens bij ons op zolder kijken, daar staat nog zo'n Homas-bak.' Maar daar gaat het niet om. Of juist wel natuurlijk, want dat die bak bij u op zolder staat krom te trekken en te verstoffen, zegt alles. Feit is dat bijna nergens meer een fatsoenlijke sjoelbak te koop is. Ja, van die speelgoeddingen uit China, met zulke kleine schijfjes dat ze, als je even niet uitkijkt, pardoes onder je nagels schieten. Maar een degelijke Homas-bak? Dat bedrijf is al een paar jaar failliet. Een echte Schilte wedstrijdbak? Zelfs op het hoofdkantoor kunnen ze je niet vertellen waar je die nog kunt kopen. Het enige merk dat je tegenwoordig, na lang zoeken, nog tegenkomt in verantwoorde speelgoedwinkels is HOT. Nou, ik weiger een sjoelbak te kopen waar 'hot' op staat. Opzouten met die Angelsaksische rotzooi!
Landgenoten! Er dreigt een generatie kinderen op te groeien die niet meer weet wat sjoelen is. Die het heerlijke geluid van zacht suizende sjoelstenen niet kent en dientengevolge een gebrekkige oog- handcoördinatie ontwikkelt. Daarom moet sjoelen een verplicht onderdeel worden op de basisschool, én bij het inburgeringexamen voor nieuwe Nederlanders. Wie geen honderd gooit, komt er niet meer in.

Sjoelbak

Waar moet het heen met dit land? Vandaag heb ik drie uur door de stad gedwaald op zoek naar een degelijke, wedstrijdsjoelbak van Hollandse makelij. Een Homas, een Heemskerk of een Schilte, dus. Maar terwijl het koopvee de tassen volpropte met electronische rotzooi en andere kinderverpesters, zocht ik tevergeefs. Ja, in twee winkels hadden ze zo'n lelijke Hot Sport. Maar de glanzende, donkerbruine meranti wedstrijdbak? Nergens te vinden. "Sjoelbakken hebben we niet in ons assortiment", verklaarde de V&D-verkoper, zonder een blijk van schaamte. Het is een schande. Een oud-Hollandse prachtsport dreigt dus te verdwijnen. Honderdduizenden kinderen groeien op zonder sjoelbak! Het einde van de beschaving is nabij.

Partij voor het Vee

Omdat je bij dit achterlijke geweblog blijkbaar geen substantiele bijdragen mag leveren hier het vervolg van de vorige bijdrage:


3. In plaats van alle pijlen op de bioindustrie te richten, gaat de Partij voor het Vee zich druk maken over halal-vlees, de jacht en de bontkraag van Bea. Wat een hypocriete nonsens. Het lijden van een halal-geslacht varken (ja, dat kan niet, ik weet het echt wel, IK ben niet dom) is echt niet groter dan een varken dat zich een verdoving moet laten welgevallen, alvorens als heerlijk doorregen speklapje op mijn bord te belanden (rode bietjes erbij en smullen maar!)
4 en slot. Wat de Partij voor het Vee vergeet is dat de moderne mens en zijn voorgangers de afgelopen 3,5 miljoen jaar 99,9 procent van de tijd geleefd heeft van jagen en verzamelen. Juist dankzij het vetrijke dieet dat dankzij vleesconsumptie beschikbaar kwam, hebben onze hersenen op een gegeven moment de jump naar bewustzijn kunnen maken. Ongeveer 12.000 jaar geleden werden de eerste granen en beesten gedomesticeerd en werd het fundament gelegd voor onze huidige leefwijze (5000 jaar geleden de eerste steden en vijftig jaar geleden de bioindustrie en andere ellende). Op de tijdschaal van onze wordingsgeschiedenis is dat nog niet eens het begin van een scheet!
CONCLUSIE: Niet op stemmen.
Zo, en nu een broodje paling, met zeer gezonde vetten.

Partij voor het Vee

Hondsmoe word ik er van, die belachelijke spotjes van de Partij voor de Dieren. Je vraagt je ook af hoe dom ze zijn, Maarten 't Hart, Kees van Kooten, Harry Mulisch en al die andere beroemde mensachtigen die als uithangbord lenen voor deze nonsens. Gisteren hoorde ik er weer een van een of ander beroemd teefje (de naam is me ontschoten): 'Dieren hebben gevoel en bewustzijn; ze kunnen alleen niet praten.' Wat een onzin!
1. De enige diersoort die over bewustzijn beschikt (oftewel: die kan reflecteren op wat hij doet en die verleden, heden en toekomst kan onderscheiden) is homo sapiens sapiens; mensapen (en misschien ook olifanten en dolfijnen) beschikken over een rudimentaire vorm van bewustzijn (het zogeheten 'episodisch bewustzijn') en verder is het een feest der impulsen (waar overigens niks mis mee is, maar dit terzijde).
2. Zoogdieren kunnen pijn voelen, dat is wel zeker. Maar vissen? Insecten? Reptielen? Weekdieren? Hoogstwaarschijnlijk net zoveel gevoel als een boom. Maar dat zijn dan ook van die levende wezens waar die zgn. Partij voor de Dieren zich niet zo druk om maakt (ja, ze willen het sportvissen verbieden, maar dat moet zijn om mensen te pesten, want over een verbod op vliegenmeppers of rattengif hoor je ze niet, die mierenneukers.

Column DvhN: Tsunami

Negenduizend jaar geleden werd de oostkust van Schotland en een groot deel van de kust van Doggerland (het verdronken land dat nu bedekt wordt door de Noordzee) getroffen door een tsunami. Duizend kilometer verderop, bij Noorwegen, was een gigantische landmassa in zee geschoven met een enorme vloedgolf als gevolg. De mesolithische jagers-verzamelaars die de kustgebieden bewoonden, waren kansloos.
Smeltende ijskappen lagen aan de basis van de ramp. Die waren weer het gevolg van de radicale opwarming van de aarde die rond 9600 voor Christus de gemiddelde temperatuur op aarde in vijftig jaar tijd met zeven graden deed stijgen. Dat leidde uiteindelijk tot een stijging van de zeespiegel van 120 meter en het ontstaan van de huidige kustlijn.
Een extra rij opgespoten eilanden boven de waddeneilanden had bij de tsunami van negenduizend jaar geleden weinig geholpen. Nou wijst vooralsnog niets erop dat de opwarming de komende jaren net zo dramatisch zal verlopen. Maar in combinatie met de overbevolking, de uitputting van grondstoffen en de drastische afname van de biodiversiteit op aarde zou het - of het nu over vijftig jaar is of over vijfhonderd jaar - nog wel eens veel ernstiger gevolgen kunnen hebben.
Probleem is natuurlijk dat als de geschiedenis één ding geleerd heeft het wel de onvoorspelbaarheid is van toekomstige ontwikkelingen, of het nu gaat om politiek of om het klimaat. We hebben geen flauw idee wat we precies moeten doen, dus roepen we maar wat. Dat een radicale reductie van ons energieverbruik (door de industrie aan te pakken, vliegen onbetaalbaar te maken en rigoureus te snijden in de welvaart) veel meer effect heeft dan een extra rijtje eilanden, staat ondertussen wel vast.
Maar daar win je nergens op aarde verkiezingen mee.

Zwevend

Ja, ik ben er ook zo eentje. Een zwevende kiezer. En 22 november nadert, dus de landing zal binnenkort moeten worden ingezet. Maar waar in vredesnaam? Ik heb al heel wat partijen versleten in mijn leven. Het begon met de PSP van Fred van der Spek. Ik ben zelfs nog een blauwe maandag lid geweest van die partij. Onvergeeflijk natuurlijk, maar ja: ik was achttien, dienstweigeraar en ook anderszins opstandig.
Na de PSP volgden PPR, twee keer PvdA (eenmaal vanwege Den Uyl en eenmaal vanwege Pronk), een keertje D66 (vanwege Van Mierlo, toen ik nog niet wist dat hij een vriend van Harry Mulisch was), een paar keer De Groenen, een paar keer Groen Links en GroenLinks, de laatste jaren vooral SP en bij de Europese verkiezingen van 2004 de Partij voor de Dieren (al had ik dat misschien beter kunnen verzwijgen).
En nu twijfel ik weer. Ik heb de Stemwijzer ingevuld en dat leverde GroenLinks op. Maar dat voelt al jaren niet goed meer. Ik heb ook www.kieskompas.nl ingevuld, een verbeterde en meer uitgebreide versie van de Stemwijzer. Daar kwam de ChristenUnie uit. Ondanks wat kleine ideologische obstakels (artikel 23, homo's en het primaat van de Bijbel) is dat in ieder geval een partij met mensen die nog integer zijn. Maar ja, nou zag ik gisteren weer dat André Rouvoet sinds 16 oktober op Hyves zit en na amper vier weken al 1427 vrienden had. Dat kan natuurlijk niet.
Toch maar eens het programma van de SGP bekijken.

Column DvhN 17 oktober: Politiek: P-O-L-I-T-I-E-K

'Kiesdeler: K-I-E-S-D-E-L-E-R.'
- Nee, helaas: negenletter-Lingo is er nog niet. U zult een ander woord moeten verzinnen. Het gaat om zesletterwoorden. Wat wordt het?
'Stemmen: S-T-E-M-M-E-N.'
- Nou, vooruit dan maar; dat kan sinds kort, maar alleen op vrijdagavond. Want dan doen we zevenletter-Lingo, zoals u weet. Waar wilt u eigenlijk heen met uw woorden?
'Tweede kamer: T-W-E-E-D-E en K-A-M-E-R.'
- Hohoho! Dat kan natuurlijk niet: één woord per keer graag! En 'kamer', dat hebben we nu toch wel gehad. Zoals u toch behoort te weten, zijn vijfletterwoorden in 2002 afgeschaft. Te makkelijk voor onze doelgroep.
'Veertien: V-E-E-R-T-I-E-N.'
- U bent hardleers of hardhorend. Dat laatste komt overigens wel vaker voor bij onze kijkers. Ach ja, de ouderdom komt met... Enfin, u weet wel. Maar acht letters is toch echt te veel!
'Zetels: Z-E-T-E-L-S.'
- Kijk, daar zijn we dan! Keurig. Ik ontwaar zelfs een patroon in uw antwoorden. Waar doelt u op?
'Verkiezingen: V-E-R-K-I-E-Z-I-N-G-E-N.'
- Bent u nu helemaal van de pot gerukt?! Laatste waarschuwing! Twaalf letters... U dacht zeker, ik doe maar twee keer zes. Nou, mooi niet dus.
'Kiesdrempel: D-R-E-M-P-E-L.'
- Nee, nee, nee! Dat kan natuurlijk helemaal niet. Al merk ik wel dat u van een uitdaging houdt: alweer een zevenletterwoord. Maar mag ik u erop wijzen dat het geen vrijdag is? Het is dinsdag: mijn vriend Joop stelt vandaag zelfs vragen over ons aan de minister. Een oud-deelnemer, trouwens. En we hebben negenhonderdduizend kijkers, meneer. Dus een beetje serieus, ja?'
'Atsma: A-T-S-M-A.'
- Joop ja... Ik bedoel: nee, géén namen! En weer een letter te weinig! Ik hou er mee op... U speelt spelletjes met ons!