17 maart 2007

Column DvhN, deel 2

Omdat het prachtige, vernieuwde blogger nu zelfs geen bijdragen van 275 woorden meer aankan, hier deel 2 van mijn laatste column (eerst de post hieronder lezen dus...):

Dat Mulisch de uitverkiezing van De ontdekking van de hemel (ook al een roman boordevol met interessantdoenerig quasi-diepzinnig gezever) als vanzelfsprekend gevolg van zijn schrijverschap beschouwt, kan dan ook nauwelijks verbazing wekken. Ik heb op www.hetbesteboek.nl nog even de shortlist (tien boeken) en de longlist (250 boeken) bekeken. Louis Couperus' magnum opus De boeken der kleine zielen staat op geen van beide. Maar ja, het was natuurlijk ook een internetstemming. In cyberspace is Pim Fortuyn nu eenmaal de grootste Nederlander aller tijden en als je er nu een verkiezing van de beste politicus uitschrijft, wint Geert Wilders met overmacht. Daar past Mulisch dus eigenlijk wel mooi bij.
Tijd voor nog een ijsje in het ├ęchte leven.

Column DvhN: Mulisch

Het was een triestmakend bericht dat gisteren even een schaduw wierp op de mooie, wolkenloze lentedag. Zit je net met je eerste ijsje van het jaar (chocolade en aardbeien) op een terrasje, krantje erbij en dan lees je dat De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch het beste Nederlandstalige boek ooit zou zijn. Hoe het komt weet ik niet, maar plotseling moest ik aan tandbederf denken. Zit er veel suiker in ijs?
Eenmaal thuis heb ik meteen mijn tanden gepoetst, maar de vieze smaak bleef. Gerard Reve zaliger zei het al: de boeken van Mulisch zijn niks dan vullis. Dat heb ik vorig jaar bij lezing van zijn perfide roman Siegfried weer eens mogen ervaren. Het was definitief mijn laatste poging tot Mulisch-lezing. Voor wie het niet kent: Siegfried is een van quasi-filosofisch geoudehoer doordrenkte roman waarin Mulisch zogenaamd poogt Adolf Hitler in fictie te vangen, maar waarin hij vooral (over de ruggen van de miljoenen slachtoffers van de nazi's) de grootsheid van de schrijver Mulisch zelve bezingt.