Roadkill #17: Jonge lijster

'Jonge lijster met bijpassend asfalt net buiten Hemsen (Emsland)', juli 2013, 65x25 cm (vogelvlees, verenkleed en opgeruwd, Duits fietspad)

Roadkill #16: Verse eekhoorn

'Verse eekhoorn aan de voet van het Kopje van Bloemendaal', juli 2013, 40 x 20 cm (eekhoorn, klinkers, peuk en stof)

Blauwe lucht en donkere wolken

Eerst blauw, dan wit, dan grijs, dan groen... (de IJsseldijk tussen Kampen en Wilsum, vanmiddag). Daar zit een boek in.

Klimmen in je hoofd

Dan sta je daar, op de top van de Poascheberg en je vraagt je vertwijfeld af waar de klim toch was. Negentig meter hoog is het hier en je kijkt heel ver Duitsland in en denkt zelfs de energiecentrale van Ibbenbüren te zien. Maar in je benen voel je niks. Een kilometer of drie vals plat - twee, drie procent - meer was het niet.
En toch zijn hier, rond Uelsen, overal heuvels. Dit is het echte werk, denk je, terwijl je om je heen kijkt en het landschap in je opneemt. Dit zijn heel andere bergen dan de bergen thuis, de Burgemeester Honcooplaan en de Lemelerberg. Dit zijn bergbergen, en geen onverwachte oprispingen van het vlakke land. Het doet hier een beetje denken aan Zuid-Limburg en meer nog aan het Teutoburger Wald, maar dan niet zo hoog. En zonder echte klimmetjes.
Bij Wilsum was je begonnen met de Steinberg. Een paar honderd meter liep de weg omhoog en je teller gaf zelfs even vier procent aan. Een veelbelovend begin, dacht je toen nog. Het heet hier immers niet voor niets Wilsumer Berge. Maar al die andere bergen - de Tütschenberg, Am Kopschenberg, Lemker Berg, Nüssberg - ze lagen er wel, maar je voelde ze niet. Ja even, toen je in de afdaling van de Poascheberg naar Halle dat zijweggetje zag liggen, afsloeg en en opnieuw omhoog reed, voelde je het en zag je op je teller zes procent staan. Maar toen je opkeek was je alweer boven.
Later, bij Ootmarsum, waren de bergbergen weg en reed je door een glooiiend land. Hier lagen de heuvels zo ver uit elkaar dat niet zij maar de vlakte het perspectief bepaalde. En dus voelde je de klim naar Nutter wel, maar je zag hem niet. En je dacht met weemoed terug aan de Poascheberg van zoëven, en de Wilsumer Berge, en de heuvels van Golenkamp, en je realiseerde je wat je allang wist: het echte klimmen gebeurt in je hoofd.

De groenheid van groen

De dwaas zegt: Groen is groen. Maar welk groen is dan het echte groen, hier langs de weg van Zwieselberg naar Amsoldingen? En waarom is dat groen dan groener dan al die andere tinten groen? Kijk ook eens naar dat bos in de verte en bedenk dat op een foto de meeste groentinten wegvallen. Op zoek naar de groenheid van groen blijkt groen iets heel anders te zijn dan groen. Dat geel is overigens een melange van paardenbloemen en boterbloemen. En geel is natuurlijk gewoon geel.

Gethsemane

In Gethsemane mag niet worden gefietst. Maar naast de tuin gaat de weg recht omhoog de Olijfberg op, als ware het de Muur van Hoei - nog zo'n heilige berg.

Roadkill #15: Vogelvleugel

'Vogelvleugel (wrschl. van sappige houtduif) langs Overijsselsch Kanaal', maart 2013, 75 x 30 cm (veren, bloed en beton)

Top 5 van 2012

Op veler verzoek (zie de reacties hieronder) alsnog mijn top 5 van vorig jaar, met voor het eerst twee winnaars en een gedeelde nummer 5. Conclusie: in Nederland wordt heel goede muziek gemaakt.

1/2. Scott Matthews, What the night delivers...
Gewoon de cd kopen en beluisteren en beluisteren en beluisteren. (En niet gaan zeuren dat hij uit 2011 komt, want in Nederland is hij pas vorig jaar uitgebracht.)

1/2. broeder Dieleman, Alles is ijdelheid
Wonderbaarlijk poëtische troostmuziek uit Zeeland. Uitermate geschikt voor twijfelende ongelovigen en gelovige twijfelaars. Kaal en uitgestrekt als het Zeeuwse land, diep als de Schelde en hecht als de vette klei, die (al dan niet met Gods hulp) is gewonnen op het water van de zee.

3. William Seen's Transport Music, Can I sit here and absorb
Schreef ik deze recensie over voor Dagblad van het Noorden: "Het debuut van de Friese band William Seen’s Transport Music roept de al even geniale debuutalbums van Johan en Sukilove in herinnering. Maar eigenlijk is deze cd nog een stuk veelzijdiger en completer. Het heeft even geduurd (de liedjes werden opgenomen tussen 2005 en 2008) maar Can I sit here and absorb? is het wachten waard geweest. Dit is gitaarpop van grote melodische schoonheid, soms stevig rockend en dan weer lyrisch ingetogen - in twaalf gevarieerde, ijzersterke songs, met het welhaast symfonisch gecomponeerde Frankie Laine als hoogte- punt van de hoogtepunten. Denk naast Johan ook aan The Beatles, Daryll-Ann, The Serenes en een vleugje Jayhawks. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de fraaie meerstemmige zang die deze geweldige plaat voorziet van nog een extra dimensie."

4. Daniël Lohues, Gunder
Vaste klant in de top 5, 't is niet anders. De bard van Erica is nu eenmaal de beste liedjesschrijver van Nederland (nou ja, samen met Jelle Paulusma dan). Probaat middel tegen dreigende depressies en slecht weer: gewoon even Komp wel goed draaien en de zon schijnt alweer.

5. The Deep Dark Woods, The place I left behind
Ingetogen americana. Luister naar Virginia.

5. De Sint Willebrord Sessies Vol. 1: Sporthuis "Hubert"
Nederlandse wieleramericana die ons hevig doet verlangen naar de koers (prachtlied van Alex Roeka) en eenzame fietstochten ('Rij, rij renner alleen', zoals Ivo Victoria zingt).

Naschrift: En dan kom ik er nu achter dat ik The Beach Boys ben vergeten! 'That's why God made the radio' hoort hier natuurlijk ook bij te staan. Nou ja.

Moi Salland

't Is weer eens wat anders, zo'n Nederlands hogedrukgebied: grijze luchten, vier graden, natte wegen en geen wind. Na anderhalve maand Girona vallen opeens wel andere dingen op, zoals de schoonheid van de molen van Hoonhorst. En voor een Catalaan is landgoed Rechteren misschien wel net zo spectaculair als Madremanya (ach, Madremanya...) Maar dan volgt een paar kilometer verderop dus café-restaurant Madrid als anticlimax.
Schokkend: de hondenkoppen zijn verdwenen en vervangen door nare nieuwe treinen.

Adéu Girona

Twintig graden was het vandaag en gisteren. Ik had er spijt van dat ik een jasje had aangetrokken op mijn laatste tochtje naar Adri en Cartella. Ach, Girona.

Llagostera

Llagostera vanaf de klim naar Sant Grau.

Osor

Osor. Het dorp volgt na een afdaling (nou ja, afdaling) van 20 kilometer door de totale verlatenheid. Na Sant Hilari Sacalm kom je geen huis meer tegen en ook geen auto of fietser. De weg kronkelt eindeloos voort door nauwe, beboste valleien, ingeklemd tussen bergen van 1000 meter en hoger. En dan is daar opeens Osor - donker, koud, een plaats van schimmen.

Ultramort en Ullastret

Girona
Sant Julià de Ramis
Celrà
Bordils
Sant Joan de Mollet
Flaçà
Sant Llorenç de les Arenes
Els Masos
Foixà
La Sala
Ultramort (nee, daar nog niet)

Parlavà
Fonolleres
Serra de Daró
Ullastret
Palau-sator
Peratallada
Canapost
Vulpellac
La Bisbal d'Empordà
Cruïlles
Monells
Sant Sadurní de l'Heura (nou, wel iets meer dan een uur vanaf hier)

Santa Pellaia
Cassà de la Selva
Campllong
Fornells de la Selva
Girona

Geen idee hoe ze de Pyreneeën hier noemen.

Geen ijs maar bergen

Op de top van de Puig de les Serres is de aarde alweer opgebroken. Het zaaigoed ligt nog in de schuur, maar de ploeg heeft reeds diepe voren in de berg getrokken. De vorst is hier maar zwak en de rode klei vet als de weldoorvoede zwijnen, die de boer nu vreugdevol bejaagt.
Geen ijs maar bergen, denkt de fietser.

Bij het kerkje van Sant Llorenç

Een eenzame fiets bij de pastorie van het twaalfde-eeuwse kerkje van Adri, op een stille zondagmiddag. Alleen de honden blaften.

Armstrong

Dit is het landschap van het rondje Girona, Sant Esteve de Llémena, Olot, Santa Pau, Banyoles, Girona. Soms staan de bergen wat dichter op elkaar en bij Olot zijn de besneeuwde Pyreneeëntoppen te zien.
Deze route van ruim 100 kilometer was een van Armstrongs favoriete rondjes. Tenzij hij daar ook over heeft gelogen natuurlijk. Het was in elk geval een van de mooiste rondjes die ik ooit heb gefietst.
Er is wat merkwaardigs aan de hand met Armstrongs bekentenissen. Nu hij toegeeft doping te hebben gebruikt, geloven we hem opeens op zijn woord. Oké, hij vertelt niet alles, maar dat het waar is wat hij zegt over zijn gebruik van epo en aanverwante artikelen, daar twijfelen we niet aan. Toen hij het tegenovergestelde beweerde, geloofde niemand hem.
Alle uitspraken over Armstrongs dopinggebruik zijn gebaseerd op de getuigenissen van wielrenners die allemaal net als hij eerst ontkend en daarna bekend hebben. Dat maakt hen - wat er ook precies gebeurd is - in elk geval tot leugenaars.
Ik hoop dat Armstrong in het tweede deel van het interview met Oprah al zijn bekentenissen weer intrekt. Dat zou niet alleen een magistrale grap zijn, maar ons ook confronteren met de vooropgezetheid van onze meningen. Een wielrenner die doping bekent, spreekt de waarheid want alle wielrenners gebruiken nu eenmaal doping, zo luidt de volkswijsheid. Daarom geloven we een wielrenner die ontkent per definitie niet, ook al is hij of zij nog nooit op enige wijze in verband gebracht met dopinggebruik.
We vinden de getuigenissen van leugenaars die onze vooroordelen bevestigen betrouwbaarder.

Roadkill #14: Kat

'Felis catus bij het kerkje van Sant Nazari, even voor Sant Martí de Llémena', januari 2013, 50 cm x 5 km (lichaam, vangrail, asfalt, fiets, bergen en lucht)

Lachende wolkjes

Tip voor wielrenners in Girona: Ga niet met je racefiets de Vall de Sant Daniel in, in de verwachting dat het asfalt naar Els Angels wel komt na dat stukje onverhard.
Doe je het toch en als je dan ontdekt hebt dat de onverharde weg op 300 meter hoogte doodloopt, sla dan als je weer beneden bent vervolgens niet het asfaltweggetje langs het riviertje de Galligants in, in de verwachting dat die weg naar Els Angels daar dan op een gegeven moment wel zal opduiken.
Doe je het toch kijk dan na twee kilometer lopen, met je fiets aan de hand, eens naar boven en aanschouw de lachende wolkjes.

En de zon scheen ook nog

Soms heb je van die dagen. Dan zit je de hele dag naar de achterwerken van drie vrouwen te kijken (en een man, maar dat geheel terzijde). En de zon scheen ook nog.

Stilte

Adri, in Muntanyes de Rocacorba.
De zon scheen, alleen stilte om me heen. Totale stilte.
En ik fietste met blote benen.