Cumulonumbus capillatus

Eentje met een 'bad hair day' (bij Hattem). En eentje uit de blokkendoos (boven de Noordoostpolder).

Koeien doen niet aan storm

Zie ze daar staan: grazend alsof er niks aan de hand is. Schuimkoppen op de IJssel, overal afbrekende takken, regenbuien die voortgejaagd door de wind de runderruggen geselen. En even verderop een eenzame fietser, de Koning van de Veecaterdijk.

Mistrit

De IJsseldijk bij Windesheim vanmorgen. Klik voor de volledige route hier.

Roadkill #20: Salamander

'Salamander in de Montalbano', oktober 2013, 45 x 15 cm (dier en asfalt)

Giro di Leonardo

Zoals bekend was Leonardo da Vinci de uitvinder van de fiets (ook al beweren kwade tongen dat die tekening een vervalsing is, wat natuurlijk flauwekul is). Daarom is het onbegrijpelijk dat het WK-parkoers morgen niet het geboortehuis van de Eerste Fietser aandoet, maar vlakbij langs San Baronto voert. Goed, in San Baronto woont Govanni Visconti, Andrea Tafi heeft er een winkel, Franco Ballerini vond er de dood en Vincenzo Nibali traint er vaak. Maar zij zijn of waren niet de Eerste Fietser.
Ook de duizenden fietsers hier negeren de grote Leonardo. Niemand neemt even voor Vinci de afslag naar zijn geboortehuis, terwijl dat toch een prachtige weg omhoog is, die door olijfboomgaarden naar het bergdorpje Mezzana voert en verder. Zoals gebruikelijk volgt de massa de brede wegen, terwijl de smalle doorgaans veel interessanter zijn (behalve dan dat gebroken asfalt na Spezzavento waar mijn teller opeens gedurende een veel te lange periode 19 procent aangaf, terwijl midden op de weg tussen het gras paddestoelen opschoten).
De beloning kwam in Bacchereto. Ach, Bacchereto...  

Alpe di Neggia

Als ik Strava moet geloven deed ik dus anderhalf uur over deze helleklim naar de hemel. Terwijl ik volgens mijn eigen klokje toch echt om kwart voor twaalf de weg langs het Lago Maggiore verliet en net voor één uur boven was op Alpe di Neggia. Daar ben ik over de top gefietst (nou ja) en vervolgens omgekeerd om in het restaurant aldaar vredig te kunnen sterven. Ik bleek echter al dood te zijn, dus na een kwartier en een cappuccino ben ik maar weer verder gegaan.
Dus: volgens mij reed ik gemiddeld met 10 km per uur omhoog en daar was ik best tevreden over bij deze klim van 12,5 km tegen 9,5% gemiddeld. Het is een detail, maar toch. De hemel weer niet bereikt overigens.

Roadkill #19: Libelle

'Libelle, op de brug over het Ramsdiep', augustus 2013, 10 x 15 cm (fietspadbeton en insect)

Oud-Kraggenburg

Waar eens de schepen dreven,
zeilt nu een boer door wuivend graan.

Slechts lucht en wolken zijn gebleven,
de zee is heengegaan.

De vuurtoren staat er nog wel,
hoog boven weg en velden.

Hier luidde men meermaals de bel,
als stormen 't hart beknelden.

Voor moede vissers toevluchtsoord,
terwijl sirenen lonkten.

Nu is de zee nog slechts een woord -
water, in land verdronken.

Roadkill #18: Lauwwarme duivenborst (niet gegaard)

'Lauwwarme duivenborst (niet gegaard) in Hoorn (bij Heerde)', augustus 2013, 30 x 10 centimeter (duivenborst en andere, overbodige houtduiflichaamsdelen, grond, gras en dorre bladeren)

Roadkill #17: Jonge lijster

'Jonge lijster met bijpassend asfalt net buiten Hemsen (Emsland)', juli 2013, 65x25 cm (vogelvlees, verenkleed en opgeruwd, Duits fietspad)

Roadkill #16: Verse eekhoorn

'Verse eekhoorn aan de voet van het Kopje van Bloemendaal', juli 2013, 40 x 20 cm (eekhoorn, klinkers, peuk en stof)

Blauwe lucht en donkere wolken

Eerst blauw, dan wit, dan grijs, dan groen... (de IJsseldijk tussen Kampen en Wilsum, vanmiddag). Daar zit een boek in.

Klimmen in je hoofd

Dan sta je daar, op de top van de Poascheberg en je vraagt je vertwijfeld af waar de klim toch was. Negentig meter hoog is het hier en je kijkt heel ver Duitsland in en denkt zelfs de energiecentrale van Ibbenbüren te zien. Maar in je benen voel je niks. Een kilometer of drie vals plat - twee, drie procent - meer was het niet.
En toch zijn hier, rond Uelsen, overal heuvels. Dit is het echte werk, denk je, terwijl je om je heen kijkt en het landschap in je opneemt. Dit zijn heel andere bergen dan de bergen thuis, de Burgemeester Honcooplaan en de Lemelerberg. Dit zijn bergbergen, en geen onverwachte oprispingen van het vlakke land. Het doet hier een beetje denken aan Zuid-Limburg en meer nog aan het Teutoburger Wald, maar dan niet zo hoog. En zonder echte klimmetjes.
Bij Wilsum was je begonnen met de Steinberg. Een paar honderd meter liep de weg omhoog en je teller gaf zelfs even vier procent aan. Een veelbelovend begin, dacht je toen nog. Het heet hier immers niet voor niets Wilsumer Berge. Maar al die andere bergen - de Tütschenberg, Am Kopschenberg, Lemker Berg, Nüssberg - ze lagen er wel, maar je voelde ze niet. Ja even, toen je in de afdaling van de Poascheberg naar Halle dat zijweggetje zag liggen, afsloeg en en opnieuw omhoog reed, voelde je het en zag je op je teller zes procent staan. Maar toen je opkeek was je alweer boven.
Later, bij Ootmarsum, waren de bergbergen weg en reed je door een glooiiend land. Hier lagen de heuvels zo ver uit elkaar dat niet zij maar de vlakte het perspectief bepaalde. En dus voelde je de klim naar Nutter wel, maar je zag hem niet. En je dacht met weemoed terug aan de Poascheberg van zoëven, en de Wilsumer Berge, en de heuvels van Golenkamp, en je realiseerde je wat je allang wist: het echte klimmen gebeurt in je hoofd.

De groenheid van groen

De dwaas zegt: Groen is groen. Maar welk groen is dan het echte groen, hier langs de weg van Zwieselberg naar Amsoldingen? En waarom is dat groen dan groener dan al die andere tinten groen? Kijk ook eens naar dat bos in de verte en bedenk dat op een foto de meeste groentinten wegvallen. Op zoek naar de groenheid van groen blijkt groen iets heel anders te zijn dan groen. Dat geel is overigens een melange van paardenbloemen en boterbloemen. En geel is natuurlijk gewoon geel.

Gethsemane

In Gethsemane mag niet worden gefietst. Maar naast de tuin gaat de weg recht omhoog de Olijfberg op, als ware het de Muur van Hoei - nog zo'n heilige berg.

Roadkill #15: Vogelvleugel

'Vogelvleugel (wrschl. van sappige houtduif) langs Overijsselsch Kanaal', maart 2013, 75 x 30 cm (veren, bloed en beton)

Top 5 van 2012

Op veler verzoek (zie de reacties hieronder) alsnog mijn top 5 van vorig jaar, met voor het eerst twee winnaars en een gedeelde nummer 5. Conclusie: in Nederland wordt heel goede muziek gemaakt.

1/2. Scott Matthews, What the night delivers...
Gewoon de cd kopen en beluisteren en beluisteren en beluisteren. (En niet gaan zeuren dat hij uit 2011 komt, want in Nederland is hij pas vorig jaar uitgebracht.)

1/2. broeder Dieleman, Alles is ijdelheid
Wonderbaarlijk poëtische troostmuziek uit Zeeland. Uitermate geschikt voor twijfelende ongelovigen en gelovige twijfelaars. Kaal en uitgestrekt als het Zeeuwse land, diep als de Schelde en hecht als de vette klei, die (al dan niet met Gods hulp) is gewonnen op het water van de zee.

3. William Seen's Transport Music, Can I sit here and absorb
Schreef ik deze recensie over voor Dagblad van het Noorden: "Het debuut van de Friese band William Seen’s Transport Music roept de al even geniale debuutalbums van Johan en Sukilove in herinnering. Maar eigenlijk is deze cd nog een stuk veelzijdiger en completer. Het heeft even geduurd (de liedjes werden opgenomen tussen 2005 en 2008) maar Can I sit here and absorb? is het wachten waard geweest. Dit is gitaarpop van grote melodische schoonheid, soms stevig rockend en dan weer lyrisch ingetogen - in twaalf gevarieerde, ijzersterke songs, met het welhaast symfonisch gecomponeerde Frankie Laine als hoogte- punt van de hoogtepunten. Denk naast Johan ook aan The Beatles, Daryll-Ann, The Serenes en een vleugje Jayhawks. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de fraaie meerstemmige zang die deze geweldige plaat voorziet van nog een extra dimensie."

4. Daniël Lohues, Gunder
Vaste klant in de top 5, 't is niet anders. De bard van Erica is nu eenmaal de beste liedjesschrijver van Nederland (nou ja, samen met Jelle Paulusma dan). Probaat middel tegen dreigende depressies en slecht weer: gewoon even Komp wel goed draaien en de zon schijnt alweer.

5. The Deep Dark Woods, The place I left behind
Ingetogen americana. Luister naar Virginia.

5. De Sint Willebrord Sessies Vol. 1: Sporthuis "Hubert"
Nederlandse wieleramericana die ons hevig doet verlangen naar de koers (prachtlied van Alex Roeka) en eenzame fietstochten ('Rij, rij renner alleen', zoals Ivo Victoria zingt).

Naschrift: En dan kom ik er nu achter dat ik The Beach Boys ben vergeten! 'That's why God made the radio' hoort hier natuurlijk ook bij te staan. Nou ja.

Moi Salland

't Is weer eens wat anders, zo'n Nederlands hogedrukgebied: grijze luchten, vier graden, natte wegen en geen wind. Na anderhalve maand Girona vallen opeens wel andere dingen op, zoals de schoonheid van de molen van Hoonhorst. En voor een Catalaan is landgoed Rechteren misschien wel net zo spectaculair als Madremanya (ach, Madremanya...) Maar dan volgt een paar kilometer verderop dus café-restaurant Madrid als anticlimax.
Schokkend: de hondenkoppen zijn verdwenen en vervangen door nare nieuwe treinen.

Adéu Girona

Twintig graden was het vandaag en gisteren. Ik had er spijt van dat ik een jasje had aangetrokken op mijn laatste tochtje naar Adri en Cartella. Ach, Girona.

Llagostera

Llagostera vanaf de klim naar Sant Grau.