Column DvhN: Marokko

De afgelopen drie weken reisden mijn vriendin en ik door Marokko. Je moet toch eens wat terug doen, vonden wij. Met bijna een half miljoen Marokkanen in Nederland kan enige kennis van de achtergronden van deze landgenoten natuurlijk ook geen kwaad. En de zon schijnt er wat vaker dan hier, eveneens niet onbelangrijk. Wij bezochten steden als Marrakech, Casablanca, Rabat en Fes; wij zagen de cederbossen en de canyons van de Midden Atlas, dalen vol oleanders in de Hoge Atlas en de onbeschrijflijk ruige en bizarre berglandschappen van de Anti Atlas; wij reden door dorre steenwoestijnen met cobra's en schorpioenen en ervoeren de verschroeiende hitte van de sirocco in Erfoud en Zagora. Natuurlijk ontmoetten we overal ook veel Marokkanen. Nou ja, Marokkaanse mannen dan vooral, want de vrouwen hielden zich afzijdig. In onze reisgids hadden wij gelezen dat onze Marokkaanse medeman buitengewoon vriendelijk en gastvrij is. Dat klopt, maar dat die vriendelijkheid vier van de vijf keer gepaard gaat met op handel en geld gerichte opdringerigheid was de gids vergeten te melden. Wij waanden ons drie weken lang Europese melkkoeien, waar met veel geglimlach, gekleef, gezeur en oplichterij zoveel mogelijk geld uit geperst moest worden. Afijn, het zullen de cultuurverschillen wel zijn. Over die verschillen valt overigens ook nog wel wat positiefs te melden. De Marokkaanse man heeft des zomers een zeer aangenaam levensritme. Terwijl de vrouwen rustig doorwerken in de hitte, zitten de meeste mannen de hele dag in de schaduw om aan het eind van de middag massaal op het terras plaats te nemen om te kletsen en bij te komen van weer een dag niks doen. Waar is het bij ons verkeerd gegaan?

Zo

Zo. Nu geen gezeik meer over dat ik nooit wat zou posten, ja!? Het is net als met het klimaat: ik post schoksgewijs.

Column DvhN: Rookverbod

Het is natuurlijk ook volstrekt belachelijk en zeer betreurenswaardig, dat rookverbod. Nooit meer wakker worden van de stank van stinkende kleren na een avondje stappen. Geen doorwaakte nachten meer vanwege de onstuitbare hoestbuien, de gratis toegift bij het meeroken in de kroeg. En wat te denken van de katers! Mede niet-rokers zullen kunnen beamen dat die een stuk intenser zijn door de toegevoegde waarde van verbrande tabak. Vooral de combinatie van een flinke lading herfstbokjes met van die naar vanille geurende aromasigaartjes is altijd goed voor een onwaarschijnlijk knallende kick waar eigenlijk geen pilletje tegenop kan. Altijd al benieuwd geweest welk stofje daar precies nu verantwoordelijk voor is. Maar goed, dat zal nu wel niet meer onderzocht worden. Ook de wetenschap krijgt harde klappen door dat onzalige verbod.
Het is allemaal de schuld van de anti-rookmaffia en die gezondheidsfreaks. En dat terwijl onze rokende medemens toch een toonbeeld van tolerantie is. Nooit te beroerd om je ook een trekje aan te bieden of zelfs een hele sigaret! En ook als je daar nors voor bedankt, word je toch altijd nog ruimhartig getrakteerd op die gracieus kringelende rookkolommen die het reukorgaan kietelen als de geur van natte straten na een zomerbui. Heb je eens een onsmakelijk gerecht in een chique restaurant? Niet getreurd! Er is altijd wel zo'n sympathieke pafkees die je smaakpapillen verdooft met wat rookwolkjes. En dat gewoon gratis en zonder dat je erom hoeft te vragen, en - zeker niet onbelangrijk - ongeacht ras, geloof of geaardheid van de meeroker!
Waar vind je nog zulke onbaatzuchtige naastenliefde als bij de tevreden roker?!

Column DvhN: Bekentenis

Ja, ik ook. Als ik terugdenk aan al dat afschuwelijke bedrog overvalt me een diep gevoel van schaamte. Het spijt me zo. Ik voel tranen opkomen. Het begon op een zaterdagmiddag in april 1996. Met VVK zaterdag 4 voetbalde ik tegen Potetos 2. De strijd om de vierde plek in de reserve zesde klasse P was meedogenloos. En ik stond vol doping in het veld: mijn alcoholpromillage zal hoger dan twee zijn geweest na een nacht stevig doorhalen. We wonnen dik en ik scoorde twee keer.
Toen ik bij deze krant kwam werken, ging het van kwaad tot erger. Ik schat dat bijna tien procent van mijn stukjes met behulp van stimulerende middelen tot stand is gekomen. En waar ik me nog het meest voor schaam: dat ik elke twee weken op deze plek mag schrijven, is een direct gevolg van alcoholslikken. Ik schreef destijds tv-columns. Hoe later op de avond en hoe meer bier achter de kiezen, hoe beter de stukjes werden. Sorry collega's, mijn promotie naar deze plek was te danken aan vals spel.
Lange tijd hield ik mezelf voor de gek met het idee dat iedereen het deed. Journalisten zijn grootverbruikers, zei ik tegen mezelf. Bètablokkertje, jointje, borrel, lijntje coke: je gaat er veel losser en smeuïger door schrijven. Remmingen vallen weg en je durft veel meer. Maar doping is en blijft natuurlijk bedrog. Dank jullie wel, Bjarne Riis en Erik Zabel, dat jullie me dat hebben doen inzien.
Hoe het nu verder moet, weet ik niet. De hoofdredactie en u, lezers, moeten maar beslissen of ik nog te handhaven ben bij deze krant. Ik ben bereid alle consequenties te aanvaarden. Het spijt me zo.

Column DvhN: Korte rokjes (2)

Het kan natuurlijk zo zijn dat er niks klopt van al die voorspellingen. Het zal niet de eerste keer zijn dat de toekomst zich niet voegt naar onze verwachtingen. Wij memoreren uit het recente verleden: de plotse teloorgang van het Rode Gevaar, de millenniumbug, 99 procent van alle voorspellingen voortkomend uit economische theorieën, de ineenstorting van de wereld na 9/11, de bodemdaling in de Waddenzee, en (vooruit, speciaal voor Marianne Thieme en haar geloofsgenoten) de wederkomst des Heren vóór het jaar 2000.
Nou weet ik ook wel dat die paar weken zomerweer in april en mei nog niet zoveel zeggen. Maar toch. Stel nou dat die klimaatverandering een flink tikkie sneller gaat dan de dames en heren wetenschappers nu denken. Heb je net een mooi huis gekocht in Blauwestad, is het water alweer verdampt voordat je je hengeltje hebt kunnen uitgooien. Of weggevaagd door een vloedgolf natuurlijk. Dat de korte rokjes dan al in maart uit de kast en om de heupen kunnen, lijkt me een wat schrale troost. Straks blijkt nog - moge God het verhoeden! - dat we tóch twintig jaar eerder hadden moeten luisteren naar dat langharige, werkschuwe, linkse tuig op geitenwollen sokken dat in de jaren tachtig al het milieuonheil predikte.
Het probleem is dat we veel minder weten dan we denken. Werd een paar jaar geleden nog verkondigd dat de Theorie van Alles bijna rond was, inmiddels wordt in de astronomie weer getwijfeld aan alles. Om een voorbeeld te geven: van 96 procent van het heelal hebben we geen flauw idee waar het uit bestaat. De menselijke maat is nu eenmaal een zeer beperkte. Misschien moeten we eerst maar eens beginnen ons naar dat gegeven te gedragen.

Column DvhN: Korte rokjes

Kijk. Ik had hier natuurlijk mijn verontrusting kunnen uitspreken over de bloeiende koolzaadvelden, zwoele zomeravonden in april en andere tekenen van klimaatverandering, en hoe schandalig het toch is dat de mensen die er het minst toe hebben bijgedragen - in Afrika, de bakermat van de menselijke soort - het eerst met de gebakken peren komen te zitten. Ik had ook Marianne Thieme kunnen wijzen op de inconsequenties in haar denken als ze eerst beweert dat Adam en Eva in het Paradijs vegetariërs waren, maar vervolgens ontkent dat haar religieuze opvattingen er politiek toe doen (tussen haakjes opmerkend dat de oprukkende christenfundamentalisten van PvdD en CU het toch al voor elkaar lijken te hebben gekregen dat de evolutietheorie door velen nu ook als een geloof wordt beschouwd in plaats van een wetenschappelijke theorie (wat, opnieuw tussen haakjes, toch eigenlijk op hetzelfde neerkomt als de mechanica een sprookje noemen - het is dus eigenlijk een wonder dat Marianne en de haren nog in een auto durven te stappen), maar dit dus terzijde). Ik had ook nog een keer kunnen zeuren over Wouter Bos die als de Don Quichot van Balkenende IV de roofridders van het grootkapitaal als enigen meent te moeten vrijwaren van de nieuwe betutteling, terwijl je toch echt geen Nostradamus hoeft te zijn om te zien dat juist de fixatie op snelle groei en het grote graaien op de lange termijn desastreus uitpakt (terloops signalerend dat dit ook weer zo'n voorteken is dat wijst op het einde van de beschaving zoals wij die kennen, en dat je bijna zou gaan hopen dat Marianne en de haren gelijk hebben met hun geloof in een snelle Wonderbaarlijke Wederkomst).
Maar ja. Wat maakt het allemaal uit. Het is korte rokjes-weer!

Stilte

Het is hier wel erg stil, maar dat heeft zo zijn redenen. Zoals de lieve lezertjes ook hieronder weer kunnen zien, is de debilisering van Blogger zo ver doorgeslagen dat 275 woorden blijkbaar teveel zijn om in 1 stukje op dit log te zetten (of zou het aan mij liggen?). Daarom is mijn column dus weer in twee stukken gehakt. Nou ja.

Conclusie

Dat

Conclusie

leest

Conclusie

natuurlijk

Conclusie

wel

Conclusie

wat

Conclusie

lastig.

Conclusie

Dus.

Column DvhN, dl1: Zebrapad

Wie wil weten hoe het gesteld is met de normen en waarden in Nederland (waarom hoor je daar niks meer over bij Balkenende IV?), moet als voetganger eens bij een zebrapad gaan staan wachten. Allereerst dit (even voor de zekerheid): de verkeersregel (de norm derhalve) is dat een automobilist stopt vóór het zebrapad (voor de automobilisten onder u: dat zijn die brede, witte strepen op de weg) als een voetganger wil oversteken.
Welnu, een persoonlijk, zeer representatief onderzoekje bij enkele willekeurige zebrapaden leert dat 79 procent van de chauffeurs zich daar niet aan houdt. Zo'n 14 procent geeft zelfs extra gas als ze een wachtende voetganger ontwaren (over wat deze randdebiele criminelen bezielt, heeft mijn onderzoek geen opheldering kunnen verschaffen) en 3 procent is wel bereid te stoppen ná het zebrapad als je als wachtende voetganger (overigens zeer decente) handgebaren maakt en/of luidkeels protesteert; 20 procent van de na-stoppers wil vervolgens ook nog klappen uitdelen.

Column DvhN dl2: Zebrapad

Conclusie: als je als overstekende voetganger denkt dat het wel goed zit met die normen en waarden in ons land en pardoes het zebrapad opstapt, loop je een bijna-wisse dood tegemoet (de goede 21 procent niet te na gesproken). Daarom stel ik, als meedenkende burger, voor flitspalen te installeren bij zebrapaden. Technisch moet het toch geen probleem zijn om niet-stoppende automobilisten zo tot normvolgend gedrag te dwingen. Ik heb het op deze plek al vaker beweerd: in het verkeer rijden de grootste criminelen van Nederland rond en merkwaardig genoeg worden al die niet-stoppers, te-hardrijders, links-inhalers, bumperklevers en zonder-licht-fietsers nog kwaad ook als ze bij hoge uitzondering eens een keertje op de bon worden geslingerd. Veel meer strikte controle en zero tolerance is de enige oplossing. Soms moet je de normen en waarden er gewoon in rammen.

Column DvhN, deel 2

Omdat het prachtige, vernieuwde blogger nu zelfs geen bijdragen van 275 woorden meer aankan, hier deel 2 van mijn laatste column (eerst de post hieronder lezen dus...):

Dat Mulisch de uitverkiezing van De ontdekking van de hemel (ook al een roman boordevol met interessantdoenerig quasi-diepzinnig gezever) als vanzelfsprekend gevolg van zijn schrijverschap beschouwt, kan dan ook nauwelijks verbazing wekken. Ik heb op www.hetbesteboek.nl nog even de shortlist (tien boeken) en de longlist (250 boeken) bekeken. Louis Couperus' magnum opus De boeken der kleine zielen staat op geen van beide. Maar ja, het was natuurlijk ook een internetstemming. In cyberspace is Pim Fortuyn nu eenmaal de grootste Nederlander aller tijden en als je er nu een verkiezing van de beste politicus uitschrijft, wint Geert Wilders met overmacht. Daar past Mulisch dus eigenlijk wel mooi bij.
Tijd voor nog een ijsje in het échte leven.

Column DvhN: Mulisch

Het was een triestmakend bericht dat gisteren even een schaduw wierp op de mooie, wolkenloze lentedag. Zit je net met je eerste ijsje van het jaar (chocolade en aardbeien) op een terrasje, krantje erbij en dan lees je dat De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch het beste Nederlandstalige boek ooit zou zijn. Hoe het komt weet ik niet, maar plotseling moest ik aan tandbederf denken. Zit er veel suiker in ijs?
Eenmaal thuis heb ik meteen mijn tanden gepoetst, maar de vieze smaak bleef. Gerard Reve zaliger zei het al: de boeken van Mulisch zijn niks dan vullis. Dat heb ik vorig jaar bij lezing van zijn perfide roman Siegfried weer eens mogen ervaren. Het was definitief mijn laatste poging tot Mulisch-lezing. Voor wie het niet kent: Siegfried is een van quasi-filosofisch geoudehoer doordrenkte roman waarin Mulisch zogenaamd poogt Adolf Hitler in fictie te vangen, maar waarin hij vooral (over de ruggen van de miljoenen slachtoffers van de nazi's) de grootsheid van de schrijver Mulisch zelve bezingt.

Column DvhN: Vossenbont

De Partij voor de Dieren is een e-mailactie begonnen tegen Maria van der Hoeven. De minister had namelijk een vossenbontje om haar nek bij de presentatie van het nieuwe kabinet. En dat mag niet van de PvdD. Ik zal het nog één keer uitleggen, speciaal voor PvdD- voorvrouw Marianne Thieme.
Natuurlijk, de voor bont gefokte vossen hebben een hondenleven. Maar de menselijke soort is nu eenmaal zo succesvol geworden door het doden van andere dieren. Het dragen van bont was tienduizenden jaren een noodzaak om te kunnen overleven. Het eten van vlees heeft de mens tot het intelligente dier gemaakt dat hij nu is. Pas sinds heel kort verkeren we in de luxe positie dat we ons druk kunnen maken over vossenbonten kraagjes, de plezierjacht en aanverwante bijzaken.
Dat heeft alles te maken met de industriële productie van vlees en vleesderivaten als vossenbont of schoenenleer. We zijn het zicht kwijt op waar het vandaan komt en dan is het een stuk makkelijker (en electoraal aantrekkelijker) om je druk te maken over aaibaar vossenbont dan over het echte probleem: de bio-industrie en het verdwenen respect voor andere levende wezens.
Het christendom, dat de mens centraal stelde en verhief boven de andere dieren, heeft een belangrijke hand gehad in die ontwikkeling. Marianne Thieme is (net als overigens SP-adviseur Niko Koffeman) lid van de Zevende-dags Adventisten, een fundamentalistische protestantse sekte die in de vorige eeuw jarenlang beweerde dat Jezus' wederkomst voor de millenniumwisseling plaats zou vinden. Op 1 januari 2000 bleek dat een vergissing. Naast het propageren van onnatuurlijke neigingen als vegetarisme stelt deze sekte homoseksualiteit en seks voor het huwelijk op één lijn met seksueel misbruik, incest en seks met dieren.
Tijd voor een e-mailactie wellicht?

Column DvhN: Floyd Landis

De Tour de France van vorig jaar was een episch, bijna messiaans verhaal. Elke middag verliet ik ons zwembad op een Toscaanse heuveltop om me een paar uur terug te trekken in ons vakantiehuisje voor de eredienst: de finale van de etappe van de dag. In aanbidding zag ik Floyd Landis door het Franse land trekken met als hoogtepunten zijn lijdensweg naar La Toussuire en zijn wonderbaarlijke wederopstanding de volgende dag. Het was de mooiste Tour van de laatste jaren. Na afloop van de Tour bleek dat Landis positief was getest bij een dopingcontrole. Dat is vandaag de dag reden voor openbare kruisiging nog voordat alle (tegen)onderzoeken zijn afgerond. Want volgens de hypocriete moraalridders die de sport zelf geperverteerd hebben door haar als een commerciële melkkoe uit te buiten, moet wielrennen met 'eerlijke middelen' worden bedreven. Alsof het talent en de budgetten zo eerlijk verdeeld zijn; om over afkomst nog maar te zwijgen. Vroeger deed niemand er moeilijk over als de renners zichzelf wat toedienden om de bergen over te komen. Lees Dino Buzzati's klassieker De ronde van Italië over de heroïsche strijd tussen Coppi en Bartali in de Giro van 1949. Pas toen Tom Simpson in 1967 gedrogeerd van zijn fiets viel en stierf, werd de dopinghypocrisie geboren. Maar doping, verkochte koersen en verborgen verhalen horen nu eenmaal bij wielrennen, net als lijden, honger en heroïek. Want wat wielrennen zo mooi maakt, is dat het de enige sport is die is als het leven zelf. Vorige week werd bekend dat Floyd Landis dit jaar niet start in de Tour. Landis moet hangen voor onze zonden. Ook een mooi verhaal, dat wel. Het is tijd om in juli maar eens een verre reis te maken.