Moi Salland

't Is weer eens wat anders, zo'n Nederlands hogedrukgebied: grijze luchten, vier graden, natte wegen en geen wind. Na anderhalve maand Girona vallen opeens wel andere dingen op, zoals de schoonheid van de molen van Hoonhorst. En voor een Catalaan is landgoed Rechteren misschien wel net zo spectaculair als Madremanya (ach, Madremanya...) Maar dan volgt een paar kilometer verderop dus café-restaurant Madrid als anticlimax.
Schokkend: de hondenkoppen zijn verdwenen en vervangen door nare nieuwe treinen.

Adéu Girona

Twintig graden was het vandaag en gisteren. Ik had er spijt van dat ik een jasje had aangetrokken op mijn laatste tochtje naar Adri en Cartella. Ach, Girona.

Llagostera

Llagostera vanaf de klim naar Sant Grau.

Osor

Osor. Het dorp volgt na een afdaling (nou ja, afdaling) van 20 kilometer door de totale verlatenheid. Na Sant Hilari Sacalm kom je geen huis meer tegen en ook geen auto of fietser. De weg kronkelt eindeloos voort door nauwe, beboste valleien, ingeklemd tussen bergen van 1000 meter en hoger. En dan is daar opeens Osor - donker, koud, een plaats van schimmen.

Ultramort en Ullastret

Girona
Sant Julià de Ramis
Celrà
Bordils
Sant Joan de Mollet
Flaçà
Sant Llorenç de les Arenes
Els Masos
Foixà
La Sala
Ultramort (nee, daar nog niet)

Parlavà
Fonolleres
Serra de Daró
Ullastret
Palau-sator
Peratallada
Canapost
Vulpellac
La Bisbal d'Empordà
Cruïlles
Monells
Sant Sadurní de l'Heura (nou, wel iets meer dan een uur vanaf hier)

Santa Pellaia
Cassà de la Selva
Campllong
Fornells de la Selva
Girona

Geen idee hoe ze de Pyreneeën hier noemen.

Geen ijs maar bergen

Op de top van de Puig de les Serres is de aarde alweer opgebroken. Het zaaigoed ligt nog in de schuur, maar de ploeg heeft reeds diepe voren in de berg getrokken. De vorst is hier maar zwak en de rode klei vet als de weldoorvoede zwijnen, die de boer nu vreugdevol bejaagt.
Geen ijs maar bergen, denkt de fietser.

Bij het kerkje van Sant Llorenç

Een eenzame fiets bij de pastorie van het twaalfde-eeuwse kerkje van Adri, op een stille zondagmiddag. Alleen de honden blaften.

Armstrong

Dit is het landschap van het rondje Girona, Sant Esteve de Llémena, Olot, Santa Pau, Banyoles, Girona. Soms staan de bergen wat dichter op elkaar en bij Olot zijn de besneeuwde Pyreneeëntoppen te zien.
Deze route van ruim 100 kilometer was een van Armstrongs favoriete rondjes. Tenzij hij daar ook over heeft gelogen natuurlijk. Het was in elk geval een van de mooiste rondjes die ik ooit heb gefietst.
Er is wat merkwaardigs aan de hand met Armstrongs bekentenissen. Nu hij toegeeft doping te hebben gebruikt, geloven we hem opeens op zijn woord. Oké, hij vertelt niet alles, maar dat het waar is wat hij zegt over zijn gebruik van epo en aanverwante artikelen, daar twijfelen we niet aan. Toen hij het tegenovergestelde beweerde, geloofde niemand hem.
Alle uitspraken over Armstrongs dopinggebruik zijn gebaseerd op de getuigenissen van wielrenners die allemaal net als hij eerst ontkend en daarna bekend hebben. Dat maakt hen - wat er ook precies gebeurd is - in elk geval tot leugenaars.
Ik hoop dat Armstrong in het tweede deel van het interview met Oprah al zijn bekentenissen weer intrekt. Dat zou niet alleen een magistrale grap zijn, maar ons ook confronteren met de vooropgezetheid van onze meningen. Een wielrenner die doping bekent, spreekt de waarheid want alle wielrenners gebruiken nu eenmaal doping, zo luidt de volkswijsheid. Daarom geloven we een wielrenner die ontkent per definitie niet, ook al is hij of zij nog nooit op enige wijze in verband gebracht met dopinggebruik.
We vinden de getuigenissen van leugenaars die onze vooroordelen bevestigen betrouwbaarder.

Roadkill #14: Kat

'Felis catus bij het kerkje van Sant Nazari, even voor Sant Martí de Llémena', januari 2013, 50 cm x 5 km (lichaam, vangrail, asfalt, fiets, bergen en lucht)

Lachende wolkjes

Tip voor wielrenners in Girona: Ga niet met je racefiets de Vall de Sant Daniel in, in de verwachting dat het asfalt naar Els Angels wel komt na dat stukje onverhard.
Doe je het toch en als je dan ontdekt hebt dat de onverharde weg op 300 meter hoogte doodloopt, sla dan als je weer beneden bent vervolgens niet het asfaltweggetje langs het riviertje de Galligants in, in de verwachting dat die weg naar Els Angels daar dan op een gegeven moment wel zal opduiken.
Doe je het toch kijk dan na twee kilometer lopen, met je fiets aan de hand, eens naar boven en aanschouw de lachende wolkjes.

En de zon scheen ook nog

Soms heb je van die dagen. Dan zit je de hele dag naar de achterwerken van drie vrouwen te kijken (en een man, maar dat geheel terzijde). En de zon scheen ook nog.

Stilte

Adri, in Muntanyes de Rocacorba.
De zon scheen, alleen stilte om me heen. Totale stilte.
En ik fietste met blote benen.

Rocacorba

De klim naar Rocacorba, dus. Dat leek me een mooie uitdaging op de laatste dag van 2012. De Spanjolen (pardon Catalanen) hebben hem per kilometer bewegwijzerd alsof het Alpe d'Huez is, maar rekenen kunnen ze niet (wat dan weer weinig vertrouwen wekt voor een eventueel onafhankelijk Catalunya, maar dit geheel terzijde).
Volgens het bord op de top worden er 881 hoogtemeters overbrugd in 13,8 kilometer. 'Pendent mig 6,50 %', aldus de Catalaanse rekenmeester. Als je dan toch twee cijfers achter de komma wil geven, doe het dan correct, te weten 6,38 procent. Maar ook die 881 hoogtemeters kloppen niet, want de klim start op 179 meter en de top ligt op 970 meter.
Ik moet bekennen dat ik niet weet wat er precies op het bord bij kilometer nul stond, want ik was weer eens verkeerd gefietst en kwam na een grindweg uit bij kilometerpaal 1 (waarvan ik dus dacht dat het de start van de klim was - ook dom ja, ik weet het). En op de terugweg ben ik eerder afgeslagen naar Camos om via de schitterende heuvelweg via Palol de Revardid zoveel mogelijk van de C66 af te snijden. Want de aanloop naar de Rocacorba leidt, als je vanuit Girona komt en in Banyoles wil beginnen, over een tweebaansautosnelweg, waar je over de vluchtstrook schijnt te mogen fietsen.
Hoe dan ook, op 89 meter hoogte start de klim niet, tenzij de Catalanen hem in Banyoles in een heel diepe parkeergarage laten beginnen.
Dat alles neemt niet weg dat het een klotencol is. Licht stijgend in het begin, een paar kilometer boven de 10 procent, en steeds wisselend (met zelfs stukjes afdaling) waardoor je nooit in je ritme komt. Mooi is wel het uitzicht op de plekken waar de bomen even wijken: het dal en de zee ter linkerzijde, een ander dal en de Pyreneeën ter rechterzijde.
Je komt langs het oude Romeins dorp Vilouba (waarvan de fundamenten zijn opgegraven), een hunebed uit het derde millennium voor Christus, het pittoreske Pujarnol (met minder pittoreske honden), een eenzame twaalfde-eeuwse kerk, en het wonderlijke plaatsnaambordje Biert dat een 't' te veel heeft en een dorp te weinig, want er is in de wijde omtrek geen huis te bekennen.
Hoe dan ook, over de laatste 12,8 kilometer van de klim (780 hoogtemeters, dus gemiddeld stijgingspercentage van 6,1 %) deed ik 57 minuten en 20 seconden.
Nee, de Sint is nog steeds niet langsgeweest.

Naschrift: Vandaag heb ik het beginbord ontdekt en inderdaad: de bewegwijzeraar kon niet rekenen. De klim begint op 179 meter. De eerste kilometer klimt de klim derhalve welgeteld 0 hoogtemeters, wat neerkomt op een stijgingspercentage van 0%. Jaja! Overigens heb ik middels het nafietsen van de eerste kilometers vandaag ook even uitgerekend wat mijn Strava-tijd zou zijn geweest, als ik op Strava had gezeten. De Strava-klim is tien kilometer lang en vanaf het Strava-beginpunt stijgt de Rocacorba gemiddeld 7,4 procent. Mijn herziene tijd is 52 minuten en 41 seconden, wat nog geen 11 minuten langzamer is dan Marijn fietst en waarmee ik zelfs de vijfde vrouw zou zijn als ik een vrouw was, wat dus ook al niet het geval is. Maar dit alles geheel terzijde.

Sinterklaas

Hier zit hij dus, in Madremanya. Niks Madrid. Zijn trouwe schimmel stond te dommelen in een weilandje aan de rand van het dorp. Aan de andere kant van de weg bloeiden zonnebloemen.
Ik fietste vanmiddag de nauwe straatjes van Madremanya in maar zag de oude baas zelf nergens. Het was siesta-tijd. De kerk was gesloten.
'No es Espana' stond onder het plaatsnaambordje. Nee, dit is Catalunya, si us plau. Nep-Fransozen. Een betere schuilplaats is niet denkbaar voor een vermoeide goedheiligman en zijn paard.
Voor wie nog geen cadeau heeft gekregen: vanuit Girona is Madremanya te bereiken via de Col Dels Àngels, met op de top het kerkje waar Dali ooit trouwde. Vanaf de kant van Madremanya is de klim het zwaarst: 6 kilometer tegen 5,6 procent gemiddeld (inclusief een afdaling aan het begin en een stuk vals plat vlak onder de top). Ik deed hem vanmiddag in 24 minuten. Nee, de Sint gaf me dit jaar geen nieuwe benen.

Ondertussen in Girona...

...fietsen fietssters door smalle, middeleeuwse straatjes, terwijl de geraniums nog gewoon groen (nou ja, groenig) zijn en de zon schijnt en de temperatuur net de twintig graden niet haalt, net als gisteren toen ik de Hincapie-klim beklom, die zo wordt genoemd omdat om de paar honderd meter 'Hincapie' op de weg gekalkt staat - de weg die vanaf Cassà de la Selva door de Serre Llarga naar het prachtige kerkje van Santa Pellaia voert, op 350 meter boven zeeniveau, om vervolgens af te dalen naar schilderachtige middeleeuwse dorpjes met namen als Sant Sadeurni de l'Heura, Monells en Madremanya, met zijn hoge palmen. Ach, Madremanya...

Verblind door het licht

Verblind door het licht fiets je weg uit Zwolle en je voelt de warmte op je rechterarm, terwijl je rechteroog begint te tranen en je zonnebril nat wordt: verblind door het licht.

Verblind door het licht voel je de euforie opkomen en je voelt het welbehagen in je lichaam, terwijl je hersens langzaam uitgeschakeld worden: verblind door het licht.

Verblind door het licht voel je de gedachten toch weer terugkomen en je voelt het paradijs tussen je vingers wegglippen, terwijl je nadenkt over  de lucht, de herfst en de zon: verblind door het licht.

"Blinded by the light", zingt Bruce, "cut loose like a deuce, another runner in the night" en je weet dat dit niet de juiste tekst of het juiste liedje is voor dit moment, hoe mooi ook.

Verblind door het licht zie je opeens spinrag op het gras en je voelt de warmte op je rug, terwijl twee oude mensen passeren en je een groet uitwisselt op deze uitzinnig heldere middag: verblind door het licht.

"Blinded by the light", zingt Bruce in je hoofd. En je denkt: ja, verblind door het licht.

Van schildpad naar paddenstoel

De overgang was vrij groot: van mountainbiken in schildpaddenreservaat Shete Boca op Curaçao naar mountainbiken in paddenstoelenparadijs Mataram in het Salland. Goed, er waren overeenkomsten: de zon scheen, het licht was scherp en herfstig, zowel op Curaçao als in het Salland was er geen schildpad te zien en de paddenstoelen waren op beide locaties schaars.
Maar de verschillen waren groter: de rode gravelgrond zat vanmiddag alleen nog aan mijn schoenen en vulkanisch gesteente is er niet in De Horte of bij Huis Den Berg en Den Aalshorst. De singletracks in de tropische jungle van de Westpunt, met zijn doornenstruiken, cactussen en honingbosjes vol zoemende kolibries en krijsende parkieten hadden plaatsgemaakt voor modderige, eeuwenoude landwegen, omzoomd door statige beuken en eiken die bevolkt worden door mezen en merels.
Hier geen oceaan als horizon, maar grasland en verkleurende bossen, geen dreigend kijkende warawara's maar bange buizerds, geen stenige heuvels maar zanderige rivierduinen, geen springerige Antilliaanse jeugd als medefietsers maar knoestige, oude mannen - en het was dus 25 graden kouder.

Roadkill #13: Gedroogde leguaan

'Gedroogde leguaan in Shete Boca, Curaçao', november 2012, 5 x 65 cm (huid, hitte, wind en botten)

Lekke band in het Lauwersmeergebied

Het was ook al weer 1063 dagen en 13.886 kilometer geleden: een lekke band.

Roadkill #12: Eekhoorntjesbrood

'Eekhoorntjesbrood (Steinpilze, Funghi porcini, Cèpes) ergens bij Zwolle', oktober 2012, 670 gram (paddenstoelen in schaal, klaar voor bereiding)